หมายเห็ด : เอนทรีนี้ ดิฉันอนุญาตให้ก๊อปส่งต่อ แปะที่อื่น fw mail ยังไงก็ได้ค่ะ จะเครดิตหรือไม่ก็ไ้ด้

เอาตามสะดวก แต่ถ้าใครจะช่วยอัพรูปที่โฮสต์อื่นได้จะดีมาก เพราะถ้าโฮสต์ล่ม รูปไม่ขึ้นคงไม่เวิร์ค

 

credit รูป : ส่วนใหญ่ได้มาจาก อ.ไตรรัตน์ค่ะ

Credit ผู้สัมภาษณ์ : เพื่อนชินที่เป็นนอมินิลำบากลำบนไปสัมภาษณ์และขอรูปจากอาจารย์มาให้

 

...

 

เคยก้มสังเกตพื้นกันบ้างไหม?



 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้ถามเพื่อจะวัดอะไร...เราเองก็เพิ่งรุ้เมื่อเร็วๆ นี้เนี่ยแหละ

 

เชื่อว่าอาจพอคุ้นหน้าคุ้นตากระเบื้องลักษณะอย่างข้างบนนี้กันบ้าง

โดยเฉพาะแบบจุดๆ ที่เห็นตามสถานีรถไฟฟ้า

 

มีชื่อเรียกเป็นศัพท์เทคนิคว่า "เบรลล์บล๊อก" เพราะมีลักษณะเป็นจุดๆคล้ายอักษรเบรลล์

ความหมายของมันนั้น ก็เป็นไปตามคำบรรยายใต้ภาพนะคะ

- แบบเส้นตรงคือให้ตรงไป

- แบบจุดๆคือให้หยุด

 

สำหรับคนสายตาดีอาจไม่มีความหมายเท่าไหร่ แต่สำหรับคนตาบอดนั้นมีความสำคัญมากทีเดียว

แม่นแล้ว กระเบื้องแบบนี้เอาไว้ปูเพื่อนำทาง และอำนวยความสะดวกให้เดินได้อย่างปลอดภัย ไม่ออกนอกเส้นทาง

 

 

 

 (รูปนี้ไม่ใช่ในไทยนะคะ)

 

 

จุดประสงค์ของมันก็แบบนี้ล่ะนะเคอะ...แต่ลองมาดูใช้จริงในไทย มันได้ตามนั้นรึเปล่าหว่า

ขอยกตัวอย่างความ...ตึ่งโป๊ะ จากจังหวัดไม่ใกล้ ไม่ไกล กรุงฯ

 

 ทุกเส้นทางมุ่งสู่เสา 

 บริการพิเศษจาก TOT 

บริการประปานครหลวง...เข้าถึงทุกคน 

 

อันนี้กะเอาตายเลยใช่ม้ายยยย =[]=!!!!

 

 

ไอ้ถนนนี่ไม่ใช่เตี้ยๆ เกิดคนตาบอดไม่ทันระวังแล้วสะดุดนี่ พี่จะตอบครอบครัวเขา่ว่าไงคะ

 

 

...วอนรัฐก้มมองพื้นกันบ้างนะค้าาาา

 

 

ดูๆรูป บางคนอาจจะเอ๊ะ คุ้นๆแถวบ้านตะรูใช่มั้ย บางคนยังมิชัวร์ว่ามันที่ไหนหว่า

เรามีเฉลย แนบมาพร้อมตัวอย่างตึ่งโป๊ะอีกที่หนึ่ง

 

 

 

ชน - บุ - รี สมคำอ่านกันมั้ยละค้า 

 

 

 

หมายเห็ด : มิได้เจาะจงจะว่าเฉพาะเมืองชลแต่ประการใด แต่เป็นเพราะรูปตัวอย่างมีแค่จากที่นี่เท่านั้นหนอ

 

 

นอกจากเรื่องทางเดินคนตาบอด แล้ว ยังมีพื้น ตึ่งโป๊ะ แบบอื่นๆอีก

 

 

ตะแกรงสูบล้อ

 

เห็นตะแกรงปิดฝาท่อหลายอันในกรุงชำรุดบิดเบี้ยว คนทั่วไปยังเสียงทำขาร่วงได้ง่ายๆ

 

นอกจากนั้น โปรดวางตะแกรงให้ซีตะแกรงนั้นตั้งฉากกับแนวที่คนจะเดินด้วยจะเป็นการดี

นึกง่ายๆ ตามภาพ คือก้มมองแล้วเห็นตะแกรงวางขนานกับเส้นทางเดิน...แนวเดียวกับภาพด้านบนนี่แหละ

 

มีจักรยานขี่ผ่านมาทำไงเคอะ

(รถเข็นผู้พิการก็ล้อตกเช่นกัน)

 

มิมีรูปหลักฐาน แต่พี่ชายเคยเล่าให้ฟังว่า ตามเส้นทางจักรยานเนี่ย วางตะแกรงแบบนี้กันทั้งน้าน...

 

ก็ไม่ได้จะเรียกร้องอะไรมากหรอกนะคะ

แค่พลิกตะแกรง 90 องศา ก็เชื่อว่าชาวประชาจะแฮปปี้ขึ้น

(รวมทั้งปลดตะแกรงหงำเหงือกฟันหลุดออกไปด้วยเถอะ อันตรายค่ะ)

 

 

 

พื้นเป็นหลุมบ่อ มิมีทางลาด

(ทางแคบไป มีของวางเกะกะ ร้านขายของยึดที่เต็มทางเท้า)

 

อันนี้เรื่องปวดหัวของผู้พิการที่ต้องนั่งวีลแชร์ค่ะ หลุมบ่อถ้ามีมากๆ รถเอียงล้มก็อันตราย

ไม่มีทางลาดให้ขึ้นฟุตบาทนี่ก็ช้ำใจนัก ทำให้ไปไหนคนเดียวไม่ได้ต้องมีคนคอยช่วยเข็น

หลายท่านก็บอกว่า จริงๆก็เชื่อว่าถ้าขอให้ช่วย...คนไทยก็มีน้ำใจช่วยกันอยู่แล้ว

 

แต่บางอย่าง พี่ๆเขาก็อยากขอน้ำใจจากภาครัฐกันบ้างนะจ๊ะ

(เดี๋ยวนี้เขาก็มีกฏหมายรับรองแล้วหนอ ก็ได้โปรดทยอยทำกันไป)

 

 

 

 

และขอเบรกสักประเดี๋ยว ที่จะให้ก้มมองพื้นนี่ ใช่สักแต่จะหาเรื่องมาติอย่างเดียว

เรื่องชมก็มี้ 

 

 

 

งานนี้ ต้องขอปรบมือให้ ท่านผู้ประกอบการทั้งหลายซึ่งตั้งอยู่ริมถนนเส้นนี้ ผู้ช่วยลงขันกันปรับปรุง รวมทั้งคุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้ว่าฯ กทม. สมัยที่แล้วของเรานะค้า (รวมทั้งท่านอื่นๆที่เกี่ยวข้อง)

 

ภาพที่เห็นด้านบนคือ ถนนราชดำริ ที่มีการพลิกปรับปรุง เส้นทางให้คนพิการ และจักรยานใช้ได้

มีการปลูกต้นไม้เป็นแนว ปูกระเบื้องไม่มั่วซั่ว และก็มีทางลาดแบบใช้ได้จริง

 

สวยงามเป็นระเบียบ แลดูปลอดภัยชิมิคะ

 

ขอเพียงแค่ พี่ๆแมงกะไซค์ทั้งหลาย

อย่าปีนทางลาดที่เขาทำไว้เพื่อคนพิการ คนแก่ มาซิ่งบนทางเท้าก็พอเค่อะ

 

 

 

สองรูปนี้ อยากวอนให้ภาครัฐก้มดู...เพื่อจะบอกว่า ชอบค่ะ ทำดีแล้วค่ะ

 

ขออีกนะคะ

 

 

++++++++++++++++++++++

 

ต่อจากนี้ จะเป็น Q&A ถึงอาจารย์ไตรรัตน์ จารุทัศน์ ภาควิชาเคหการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  นะเคอะ

ขอบพระคุณเพื่อนนอมินี มากๆ ทำให้ดิฉันประหยัดแรง ก๊อปแปะอย่างเดียว มิต้องอะไรอีก โฮะๆ

 

- อาจารย์คิดมีความคิดเห็นอย่างไรกับถนนหนทางในทุกวันนี้ โดยเฉพาะในแง่การอำนวยความสะดวกกับผู้พิการ

-  คิดว่าถนนหนทางในปัจจุบันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ แต่ก็ยังไม่ดีพอที่จะเอื้ออำนวยความสะดวกได้อย่างทั่วถึง

 

- ยกตัวอย่างหน่อยได้ไหมคะอาจารย์

- เท่าที่ดูรายละเอียดในโครงการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการ ที่บอกว่าจะปรับปรุง 4 อย่าง คือ

  • ห้องน้ำ
  • ทางลาด
  • ที่จอดรถ
  • ลิฟต์

แต่ในความจริงนั้น ถ้าพูดถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการจะต้องพิจารณา 9 อย่างด้วยกัน ได้แก่

  • ป้าย
  • ทางลาด
  • บันได
  • ที่จอดรถ
  • ทางเดินที่เกี่ยวกับอาคาร
  • ประตู
  • ห้องส้วม
  • พื้นผิวต่างสัมผัส
  • หอประชุม

 

โดยที่อาคารทุกแห่งต้องสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ให้สอดคล้องกับกฎ กระทรวงกำหนดสิ่งอำนวยความสะดวกในอาคารสำหรับผู้พิการหรือทุพพลภาพและคนชรา พ.ศ.2548 

 

- มีสถานที่ไหนบ้างที่อาจารย์มองว่า มีการอำนวยความสะดวกที่ดีให้กับผู้พิการบ้างคะ

- จากที่เคยทำงานวิจัยสำรวจอาคารสถานที่สาธารณะที่เป็นมิตรสำหรับผู้พิการ โดยศึกษาทั้งภายในและภายนอกอาคาร พบว่าสถานที่หลายแห่งในกรุงเทพมหานครอำนวยความสะดวกได้ดี

เช่น รถไฟฟ้าใต้ดิน มีลิฟต์บริการในทุกสถานี รวมถึงห้างสรรพสินค้าหลายห้าง ไม่ว่าจะเป็นคาร์ฟูร์ โลตัส ท็อปส์ มีเซนเซอร์ที่ประตูเข้า-ออก และมีห้องส้วมสำหรับคนพิการอีกด้วย

แต่ในขณะที่สถานที่สำคัญอื่นๆ เช่น ไปรษณีย์ โรงพยาบาล ตลาดสด กลับมีคุณภาพต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน เช่น ทางลาดชันเกินไป พื้นลื่นมากเกินไป พื้นมีของวางเกะกะ เป็นต้น

รวมถึงสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่ทั่วถึง โดยที่มีลิฟต์และทางลาดขึ้นแค่เพียง 5 สถานี จากทั้งหมด 24 สถานี สรุปได้ว่ามีไม่ครบตาม 9 หมวดดัวที่ได้กล่าวมา

 

 

พักสายตาจากการอ่าน ไปดูเมืองนอกกันซักนี้ดนึง

ไม่ใกล้ไม่ไ